Hij nam een pen en een gitaar en schreef: ‘Het leven is een ware verschrikking. We zijn allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen, arm of rijk, we gaan door.’ Maar tot het zo ver is, wil Guido de keizer van het levenslied zijn. Troostend en onverstoorbaar, alles goedmakend. 

Straks zoeft de zilveren Cadillac weer over de Belgische en Nederlandse wegen. In zijn koffer zit een nieuwe plaat, Het Paviljoen der Menselijke Driften, maar ook oude krakers, een paar murder ballads en zijn versies van liedjes van Loudon Wainwright III, David McWilliams en Zangeres Zonder Naam (van de familie van haar ontdekker Johnny Hoes kreeg Guido toegang tot de originele opnames). 

Een concept voor de show is er niet. Of toch. Het concept heet Guido. Verwacht dus het onverwachte. Maar ook een veteraan die het nog kan. Iemand die zingt met een zoete, vertrouwde stem, gevormd door nachten, lusten en liefde die niet wijkt.